The best presentation ever.. LOL :P

It was another day at the production. Fifteen or thirty minutes before the tea break which normally is at 3 pm, we were told to stop and save the work we were doing as the trainers have a small kinda presentation for us.

Nimal, a senior trainer started talking first.

He told us that a week ago, Yohan, the production manager, asked him to do something that would give the others an idea on ‘how to make quick money’ and therefore he had given the task of giving us a small speech on this to Nisansala and Nathan, the two trainers on the floor.

“So therefore, Nathan will take it from here and tell y’all how to make money!” He handed it over to Nathan and Nathan came in front and started talking with an unusual loud voice. The time was about 2.45 pm!

“Good morning guys!”

There was a BIG laughter from the audience. He shut his eyes looking embarrassed and continued with a smile.

“Okay..not good morning; good afternoon!”

He thought for a while, seemed as he was searching for words or was excited or panicked.

“Err..” He stammered. “What I’m gonna tell y’all today..” Pause!

“Okay.. what I’m gonna tell y’all today is gonna booze everyone!!”

There was another huge laughter from the audience. All of us were laughing and bugging him saying various stuffs.

He looked really embarrassed this time. “Okay okay.. not booze; it’s gonna boost everyone..”

He walked few steps thinking. “It’s gonna boost everyone.. because it’s about money!”

"From what I'm gonna tell y'all, one can earn four months within two lakhs !!!"

SHOOT! Everyone started booing and laughing aloud again.

Looking emberessed, he continued talking for a few more minutes and made many many errors while talking. සිංහලෙන් ම කියනව නං නොසෑහෙන්න ම විද්දා. :P We were like “Iyyo what’s wrong with you today Nathan!???” and were laughing with the rest of us who were there in the audience. One thing was clear that either he was too excited which obviously can’t be the reason as he is a trainer, or he wasn’t ready for this speech thing.

He started saying something again, and stammered; again and suddenly Yohan who was watching from the back of him with the other trainers and all cut him short in a way none of us expected.

“Nathan, what’s wrong?”

Nathan looked at him and smiled guiltily.

“Are you alright? Aren’t you prepared for this?” Yohan was in a very serious mood.

“yeah I am.” Nathan tried to sound confident.

“It’s like the fifth error you made in that speech!”

“Sorry I’m just..,”

Yohan cut him short again, very rudely. “You know what? Sit down. Let Nisansala finish the rest!”

The laughter stopped completely. We all were dead shocked and were like OH-SHIT!

“Yohan, I’ll do it!” Nathan tried to convince him for a one more time and we felt so sorry for him.

But Yohan with a very attitude look shook his head and turned to Nisansala. “Go ahead and finish the rest.”

Nisansala looked even more shocked and confused. “Uh.. It was him who supposed to do it.” She said.

“What do you mean it was him? Both of y’all were given the task right?”

“Yeah but..” She sounded helpless. “He said he’d do it..”

“So that means if he’s not prepared or ready for what he was supposed to do, you don’t have any idea what he was doing??”

She just looked messed and slightly shook her head.

Yohan nodded and made the final call. “Nimal??”

“Uhh.. okay Yohan, I’ll take it from here.” Nimal came in front and 

Nathan went back with a so innocent and helpless smile. We; his trainees looked at each other’s faces feeling like crying.

“Okay, as y’all saw right now, this is what gonna happen when you are not prepared for something that you are given. Giving a speech is a very small task, and it was assigned for them a week ago. They had plenty of time but none them took it serious or thought of getting prepared because it was just a small speech? They thought that they could just come here, say some words and get a big applause from the audience! That’s all what they wanted!”

Nimal was talking in even a worse mood and we all were like what-the-hell-is-wrong-with-Nimal-and-Yohan!!??? I mean c’mon, this is not something so big or serious to make such a big fuss right! People do make mistakes; so what?! What we couldn’t believe was Nimal talking like this to Nathan. After all we knew that they were really good friends though he was senior and we were feeling so damn angry at him and so bad about ourselves because we too laughed at Nathan earlier. 

The floor was really silent as no one laughed or said a word; everyone was watching impatiently while Nathan still managed to smile looking down.

“And anyway,” Nimal continued in a very cool manner, “..Whatever that happened here right now; we asked them to do it that way. Nathan didn’t make mistakes, that was just an act!!!”

UUUUUGHHHHHH!!!! That was said in unison. We felt like cracking Nathan’s head off seeing him laughing now!

VERY FUNNY! Actually the utmost extreme of that!!! -_-

Yohan, Nimal, Nisansala and specially our very own innocent Nathan seemed to be having a very nice time watching our terrified and now fooled and disappointed faces. Yeah yeah…Whatever!!!! :P

And then they continued the presentation thing, all three of them did it part by part and it went well. At the end of that we had our tea break and everyone was yelling at Nathan which he seemed to be enjoying a lot!

-_-

“I’m pretty bad on acting you know!!” He said laughing ‘innocently’

YEAHRIGHT! :P

Anyway, I’ll just write the summery of that presentation thing, so at least there will be something to learn in this post :P

Whenever you are making a goal in your life, be SMART in order to achieve it! Be

Specific

Measurable

Achievable

Realistic

Time bound.

And after making the goal, put your maximum effort towards achieving it. If you could do it, it won’t be just another unachieved goal that you had in your life which will be forgotten with time.

Well that’s it. Anyway one thing I’m sure (sure…err…I guess :P :P),the next time that something similar is gonna happen to him, no one of us will get terrified or sad even if it is for real or not :P Haah! So Nathan, you better watch out! ;)

නොතේරෙන මගේ හිත....

දුර දකින විටම ඔබ

ඇඳෙන ඒ හසරැල්ල

මගෙ මුවේ මට හොරා

හේතුවක් නොතේරෙන

ඔබ අසල ගැවසෙද්දි

පහසුවක් දැනෙන වග

මහා සතුටින් මගේ

හිත සිනා සලන වග

වැටහෙනා නමුත් මට

හේතුවක් නොතේරේ

කෙසේ කාගෙන් අසම්,

බොළඳ මා සිත අරුම.......

ඔබ අසල නැති විටදි

තනිකමක් දැනෙන වග

ඔබ කොහේදැයි මගේ

ඇස් ඉබේ සොයන වග

නිසි හේතුවක් නැතිව

හිටි වනම නොකියාම

හරි මෝඩ ලෙස මගේ

හිත තරහ දෙවන වග

වැටහෙනා තරමට ම

හේතුවක් නොතේරෙන

මට මගේ පාඩුවේ

ඉන්න හිත ඉඩ නොදෙන................

විය නොහැකි මෝඩ බොරු

හේතු එකිනෙක දෙමින්

මගේ හිත එක විටෙක

මටම වදයක් දෙවන

‘හිතනවා වැඩියි මා!’

ඔවුන් හැම මට කියන

කියාපන් හිතට එය

නවත්වන්නට කියා

හැම විටම හිත හිතා

මගෙ හිතට බණ දෙසා

ඒත් වැටහෙනු නැතිව

මමත් දැන් හෙම්බත් ය..............

Never say goodbye...

 Sithu started working.

Starting from the may 8^th a team including 5 others were put on a training process of one month and later on one of the girls resigned due to her further studies and two more from another training batch was transferred to our team and all together there were 7 of us. Four girls; me, Dilsha, Dulanjalee, Shazna and three guys; Shehan, Nilanga and Sadiq.

The training was conducted by a trainer called Nathan, (this is how he spells it. But if you pronounce it correctly, it should be Nethan.) :P

Nathan is a very smart, small made guy of 25years who became so close to all of us within a very short period. My first memory of Nathan is on the second day of training, when we were waiting in the lobby, a small cute looking guy entered the facility and his PAC didn’t work He entered it again and again it didn’t work. I remember him going here and there giving all these looks and all and after some time we were taken inside for training and there this guy was, and he was introduced as the trainer for us and I was like “OMG! This small guy is our trainer!” but later on, I don’t have words to say how glad we were that after all, this small guy was our trainer.

At first we knew that he was disappointed and all about us as we didn’t ask questions or anything as he says but on the third day Nimal, another trainer came in and asked us several questions and I guess we all did well with them. And once Nathan entered he asked what Nimal asked and we said this and that and he asked “were y’all be able to answer any?” and we were like “yeah we answered them all” and he was like “wow!”

One of us said “you can pull your collars up” and he smiled and said “no I’ll just keep my collars in the way they are!” :P

In here I must mention that he has a got a wonderful smile. When he starts laughing, he laughs and laughs like a small kid and he looks really cute while his eyes become small and teary. ^_^

And his eyes of course had caught everyone’s attention; they were big, shiny and were out lined with a dark eye line and looked similar to those of Sangakkar, the cricketer :D :P

Anyway, before any of us were so close, there was a birthday of one of our team members, dilsha. By then, neither all of the team members nor Nathan was close with one another and the guys and girls even ate separately at the lunch time. Anyway we were sitting in the mini board room after the lunch and Nathan peeped in and called shehan out. Shehan returned after sometime while we all were wondering what’s going on. When we asked him he just said it’s just to evaluate the training with a funny smile and we knew something is wrong. In the next minute Nathan peeped in and called me out and I was terrified.

He was waiting for me in the lobby and asked me to have seat next to him and started talking in low voice.

“So how are you sithu?”

(Me- not having a clue) “Err... doing good?”

“Okay..How was the training so far?”

“Uhh. Good?”

“You find any areas difficult to understand?”

“Err..no?”

Making eyes small, “Sure right?”

“Y..Yeah!”

“Okay, do you know why I called you here?”

(After a minute) “uhh..to tell this?!”

He smiled with that pretty smile of him. “Do you know today is a birthday of a friend of your team?”

I was like what???

“Err.. yeah!”

He looked surprised. “You knew and you didn’t tell anyone!!?”

“we knew.. I mean, the girls knew, I dunno about the guys..”

Then he told me that they give this birthday surprise as a tradition and asked me to collect money while dilsha was called out in a way that she doesn’t get to know about it.

He ended up the conversation saying that “so I called you to tell this!” :P :D

Then dilsha was called out and he kept her out along time so that we had enough time to collect money and all. Then he came in and talked to us, got the money and while going out he opened the door half and said in a way that dilsha who was outside hears “so okay, likewise I’ll let you know the date of the exam!” and we all were laughing saying “yeah sure!”

The exam! Yeah right! Lol :P :P

By around 3pm Nimal suddenly entered and told that we can go to HR and have our PACs and suddenly asked “who’s Dilsha?”

We were like iyyo what the hell are you doing while Dilsha raised her hand shocked. Then Nimal calmly pointed another girl and asked “then what’s her name?”

We were laughing down aloud within and just answered dulanjalee and Nimal nodded and went out. Nathan looked at us and said laughing “I guess they have changed your names in the PAC!” :P

After a couple of more minutes the whole production entered with a cake with lighted candles and a gift singing happy birthday! Dilsha was dead shocked. Later she said how scared she was when they suddenly entered.

There only we got to know that Nathan is a vege like me and anyway it went well and he allowed us to finish the cake in the board room with the promise that no one gets to know and that we wont spill anything anywhere. (Hope no one else in the company will be reading this :P ;) )

So anyway he was a sweet guy! ^_^

That’s how the team and Nathan got close and within few days we started cracking jokes on each other. He shared his stories with us and ours with him. It was so damn fun that the day went too fast and even in the bus I recall the things that happened and they made me laugh. And after awhile I become aware that I’m laughing alone and people are staring at me! :D

Once for a pity issue in Nathan’s own words I got into one of my terrible moods. One thing about my moods is that no matter how clear I am about how silly and nuts the way I behave I just can’t help it, no matter how much I want. As usual Nathan was asking us if we were clear about the things he was teaching.

“Sithu?” He asked and I just murmured “yeah” in the dumbest tone possible.

“What’s wrong?” He asked raising his eyebrows and I just said “nothing’s wrong” with an obviously fake smile.

He waited awhile and nodded saying okay and carried on with the session. After some more time he again said “I’m pretty sure that something is wrong, did you guys fight while I was out side?”

Actually we didn’t fight! I have just felt bad suddenly for some stupid reasons and was unable to help it. Nathan looked disappointed after that as he didn’t get a proper reason, he called Shehan out suddenly but I don’t think he found a fair enough answer. He didn’t crack any jokes, just kept on teaching. At the end of the day he asked us to work as a team and told that as there are many other trainers we can go and talk to them if we are having any issues and if we are not comfortable with him. He said that while smiling but we knew that he was feeling bad. We went out from the training room and my friends wanted to go to the wash room. I told them I’ll wait down for them but they forcefully dragged me into the lift. While waiting outside for my friends I suddenly got a feeling that I should really go and talk to him as he must be feeling bad and thinking bad about all of us.

My friends were relieved to hear that and we all went down again, Nathan was still there and he smiled seeing us.

I went forward and asked the stupidest thing I could have ever asked to start a conversation, “Uhh..Can I…have a word??”

Nathan raised his eyebrows and smiled “A word?!! Uh..Yeah sure!”

It was dead hard at the beginning but once I started talking I told him everything I was feeling and the ‘pity’ reasons for my mood. I also told him that it has got nothing to do with our team spirit and asked him to just ignore that and not to feel bad as I really can’t help my moods. He listened very well with out interrupting and kept on smiling the whole time and once I was done he talked to me, made my mind, fixed my mood and I can’t say how better I felt. See, talking always helps you out. When we stepped out from there I was totally done and out with my mood. I was so relieved and thankful that I even wanted to send him a text saying THANK YOU but then felt like it might look absurd and changed my mind! :P

Even when he was giving us the exam marks one by one personally he told me never to give that face at him again and to talk to him when ever I have any issues without keeping them within.

He told me to keep in mind that wherever I go there will be helping hands and therefore I don’t have to worry. He told me that I can take leadership and not to hesitate or leave chances due to ‘pity’ issues.. But I didn’t tell him how sick and fed up I was in taking leadership due to all the hard time I had back at school due to ‘taking leadership’! (Out of the track. Nvm :D )

Anyway, everyday of the training carried something to laugh, learn and remember. All of us were saying how good it would be if the training session could goes on like this and I’m pretty sure that this would be the most memorable and fun filed time that I’ll have in my career life in this company.

But unfortunately we got to know that this nice time is gonna end too soon and we’ll be deployed to the production while Nathan will carry on with the training. Damn..We are gonna miss him so badly! Only because he was a wonderful trainer with an unbelievable degree of patience and was just like one of us; a friend, a brother and someone you can trust with anything. We felt protective when he was around and I still wonder how we are gonna manage in the production without him.

He told me that once we are deployed we should be able to work with anything that we were given with total confidence only because we are his trainees and we are his responsibility. And yeah, so we’ll do our best out there and make him proud, at least we’ll try. But I really thought that he could be our immediate supervisor, things would have been much familiar and easy if that could have been done than having to deal with people who are completely different and unknown. L

And anyway, I’m really really thankful for him for all the support and knowledge that we were given for all this time, for being there for us at all times and specially for having the HIGH patience to bear up with us! :D (No matter what and what crazy things we did, he would just nod and say "we'll see!!" :P)

Anyway...Everything you did meant a LOT to all of us Nathan and all 7 of us liked you, loved you and are gonna miss you so badly!

We know that you are a busy guy and that you’ll be having so many other training batches in the future, but if you dare to forget this 26^th batch,….grrr….well, seriously you’ll see!!!??? :P :P 

අක්කා යන්න යාවි ලූ.......... :') :')

ගොඩක් අය කියනව අපේ ලොකු අක්කයි මායි සෑහෙන් ම එක වගේ කියල. අපි කඩේකට ගියාම වුණත් ඒ මිනිස්සු අහනවා අපි නිවුන්නුද කියල. සමහරු එයා කියල මට රැවටෙනවා. ඒ වුනාට අපි දෙන්නට නම් එහෙම වෙන් කරලා අඳුර ගන්න බැරි සමානකමක් අපේ නැහැ. කොහොම හරි එයා මට වඩා අවුරුදු පහක්ම වැඩිමල්. සහ අපේ පවුලේ උසෙන් අඩුම එක්කෙනා එයා. අපේ පවුලේ පස් දෙනයි. අම්මයි, තාත්තයි, මා යි අක්කල දෙන්නයි. ඔව් ඔව්, කෙල්ලො තුන් දෙනෙක් තමයි! ඉතිං මොකෝ! :) :P

එක වගේ කිව්වට මොකද ඇත්තටම බැලුවොත් නම් ලොකු අක්කා මගේ සම්පුර්ණ ම අනිත් පැත්ත! චූටි අක්කයි මමයි සාමාන්යෙන් කලාවට ලැදි යි! අපි දෙන්නම ලියනවා, අඳිනවා, සිංදු කියනවා.. ඒත් ලොකු අක්කා එහෙම නෑ. එයා බලේන්න්න්න්ම වද දී ලා දී ලා නෙවෙයි නම් කවදාවත් මම ලියපු කිසි දෙයක් කියවන්නෙ නැහැ. ඒකත් එයාට ඇහෙන්න කියෙව්වොත් තමයි අහන් ඉන්නෙ. එයා කවදාවත් මගේ බ්ලොග් එක කියවල නැහැ. කොටින්ම සිහින සිත්තම පැත්ත පලාතක පස් පාගල නෑ. ඉතිං ඒ එයාගේ හැටි. එයා ඒවාට කැමති නැතුව ඇති. ඒ නිසා මම කාලෙක ඉඳං හිතාගෙන හිටියා මගේ බ්ලොග් එකේ එයා ගැන ලියන්නේ නැහැ කියල. Mmm.. ඒත් ඉතිං ඒක ඒ විදියට කරන්න බැරි වුනා අන්තිමට! :) කොහොම හරි බොහෝදුරට එයා මේ පොස්ට් එක දකින එකකුත් නෑ. ඒත් ඒකට ඉතිං කරන්න දෙයක් නෑ නොවැ නෙහ්!!

ඉතිං අපේ ලොකු අක්කා ඉතාම brainy පොරක්! අවංකවම මට එයාට තරම් මොලයක් නෑ. ශිෂ්‍යත්වේ පාස් වෙලා අපි දෙන්නම ගියේ එකම ඉස්කෝලෙට. ඒ කාලේ මම එයා හම්බෙන්න යනකොට එහෙම හැමෝම කියනව “අන්න ගයනිගේ නංගි” කියල! අක්කා කළේ Maths! එයා පොතේම ඇලී ගැලී ඉදන් එක්සෑම් හොඳට කරගත්තා. මිස්ලත් හැමෝම එයාට ආදරෙයි හරියට! මම කලිනුත් කිව්වනෙ මම එයා වගේ නෙවෙයි කියල. මම A/L කරන්න ගත්ත ගමන් ම පොතේ ඇලිලා මැරීගෙන පාඩම් කරන එක මට එපාම කරපු දෙයක් නිසා මම නමෝ විත්තියෙන් හොඳවයින් සංගමෙකට බැඳුනා. මගේ මෙව්ව එකටම අපිට හිටපු Physics මිස් තමයි අක්කටත් හිටපු Physics මිස්! ඒ මදිවට එයාගේ දුව අපේ අක්කගේ හොඳම යාළුවා;  ක්ලාස් මේට්! මේ මිස් හරි හොඳයි ඉතිං, ඒත් වැඩේ තියෙන්නේ බැලුවොත් ඇත්නං අක්කගේ ගුණ කිය කිය මගේ දොස් කියනව.

“අපෝ සිතූ! අක්ක වගේ නම් නෙවෙයි.. ඔහොම කරලා කොහොමද exam කරගන්නේ! බලන්න අක්ක ඒ කාලේ කොච්චර හොඳට පන්තියේ වැඩ කළාද!!”

මම ඉතිං දත් මිටි කා ගෙන “හා!” කියල හිතාගෙන ඉන්නවා හොඳවයින් ඒවා මතක් කර කර. ඇයි හත්වලාමේ, මගේ වැරද්දක් තියේනම් ඒක කියන එක ප්‍රශ්නයක් නෙවෙයි. අක්ක මම වගේ නොවෙන විත්තිය ඉතිං මම දන්නවනෙ.. ඒක ඉතිං නිදි මන්තරේ වගේ දවස ගානේ ජප කරන්න ඕනි නෑ නෙ! අපේ A/L පන්තිය තමයි මගේ ඉස්කෝල කාලේ මට ලැබුණු හොඳම පන්තිය. ඒකෙ උන් ඉතිං දන්නව මිස් මට කතා කරලා පටන් ගන්නකොට හරි අක්ක ගැන තමයි කියල. ඒකට මට දුම් දමන විත්තියත් හැමෝම දන්නව. (මගේ auto graph එකක් කියෙව්වනම් විස්තර ඇතුව ඒවා බලා ගන්න පුළුවන්! :P)

ඒත් ඉතිං මෙහෙමයි, මම මිස්ට බය නෑ. ඒ කියන්නේ, එයා අර “පුතේ!” කිව්වත් වෙව්ලලා යන නපුරු මිස් කෙනෙක් නෙවෙයි. මම ඉතිං A/L පලවෙනි අවුරුද්දම වගේ පන්තියේ හිටියේ නෑ, ඒ කාලේ මොනාද ඉගැන්නුවේ කියල වත් අඩු තරමේ මට මතක නෑ. මම හැම වෙලේම හිටියේ අපේ day එක ප්ලෑන් කර කර මෙලෝ විකාරෙකින් නෙවෙයි.. ඉතිං මට බනින්න හැම සාධාරණ හේතුවක්ම මිස්ට තියෙනවා. මට උහුලන්න බැරි අපේ අක්ක ඒකට ඇඳගෙන කෑ ගහන එක නේ. (කොහොම හරි ඒ බාහිර වැඩ ඔක්කොමත් කරලා මම පලවෙනි පාර C තුනක් දා ගත්තා. “අපොයි ඔය හොඳටම හොඳයි හිටපු හැටියට, ඔයා කිසිම වැඩක් කළේ නෑ නෙ!” කියල අර මිසුත් කිව්වා. දැන් අක්ක සමහර වෙලාවට ඉස්කෝලෙට ආවම “ආහ් මේ සිතූ ගෙ අක්ක” කියල හැමෝම කිව්වා. දෙවෙනි පාර exam එකෙන් මට ආවේ අක්කගෙ results මයි. මම අර මිස්ට කට පුරා හිනාවෙලා කිව්වා “මිස් මට අක්කගෙ results මයි!” කියලා.. මිස් හිනාවෙලා නිකන් හිටිය! Heheee..)

ඉතිං මම කියන්න උත්සහ කළේ, මම අක්ක නෙවෙයි! මම අක්කට වඩා වෙනස්! B)

මායි අක්කල දෙන්නයි, අපි තුන් දෙනා ගොඩාක් සමීපයි. කොටින්ම වයස ගැප් එක අවුරුදු 5ක් වුනාට ෆිට් වෙලාවට ගොඩාක් ම ෆිට් මමයි ලොකු අක්කයි. ඒ වගේම වැඩිපුරම වලි දාගන්නෙත් අපි දෙන්න. එයාට ඉතාම නරක විදියට තරහ යනව, ඒත් සෝඩා බෝතලේ වගේ ඒ තරහ ඉක්මනට ම නිවෙනවා. අපි තුන්දෙනා තුන්දෙනාට කතා කරන්නේ ‘buddy’ කියල. ඇත්තටම අපි තුන්දෙනා එකට යනකොට කාට හරි තේරෙන්නෙ වුනත් යාලුවෝ තුන් දෙනෙක් යනව වගේ තමයි. අපේ ගෙදර තුන් දෙනාම ඉන්න වෙලාවට හරිම සද්දයි, අපි කරන කෝලං අපිම තමයි දන්නෙ ඉතිං.. hehe :P ඇත්තටම මේ වගේ පවුලක් ලබන්න ඇත්තටම අපි වාසනාවන්තයි. අපි කෙලින පිස්සු වලට අහල පහල මිනිස්සුත් හිනා වෙනවා. ලොකූ ම ලොකු බැඳීමක් මොන දේ වුණත් අපේ පවුල ඇතුලේ, අපි තුන් දෙනා ඇතුලේ තියෙනවා.

ලොකු අක්ක board වෙලා ඉන්න නිසා week ends වලට ගෙදර ආවම නිදා ගන්නෙ මාත් එක්ක. අපි දෙන්නා රෑට ඇඳට වෙලා ඔහේ වල් පල් කියෝ කියෝ පැය ගණන් හිටපු දවස් තියෙනව :) අපි තුන් දෙනාම එක එක වෙලාවට බබාල වගේ කතා කරනව. :P :P ආහ්, අපෙ අම්මත් එහෙම තමයි! අම්මගෙන් තමයි කෝලං කිරීමේ ජානය අපිට ඇවිත් තියෙන්නෙ. Hehe :P හැම වෙලාවෙම නැතත් අපෙ තාත්තත් වෙලාවකට කරන කියන ඒවට පණ යනකන් හිනා වෙතෑකි :D විශේෂයෙන්ම කියන්න ඕනි අපි තුන්දෙනාගෙ  මාර මාර nick names ගොඩක් තියෙන්නේ..ඒ වගේ නම් කොහොම කටට එනවද කියලවත් අපි දන්නෙ නෑ. ඒත් ඒවා හරිම හුරතල්.  ඒ හැමදේකම ගරු නම්බු නාම වල නැති ලොකූ බැඳීමක්, ලෙංගතු කමක් තියෙනවා. අක්ක, නංගි කියල අපි ඉතාම කලාතුරකින් තමයි කතා වෙන්නෙ. එහෙම කතා වුනොත් එහෙම බැරිවෙලාවත් එය කලන්තේ දාල වැටෙනව “අම්බෝ මෙන්න මෙයා මට නංගි කිව්ව !” කියල.. :P hehe..

අම්ම ලොකු අක්කට ගොඩාක් ආදරෙයි. (හා! එයා අපිටත් ආදරෙයි.. එහෙම නෙවෙයි අප්පා!!!) ලොකු අක්ක කියන හැම දේම ඒ පිළිවෙලටම කරන්න අම්ම උපරිම උත්සහයක් ගන්නවා හැම වෙලේම. අම්මල ඉතිං වැඩිමල්ම ළමයට තමයි කොහොමත් ආදරේ වැඩි කියල කියනවනේ. අක්ක මොනවා කිව්වත් එයා කිව්වෙ මොනවද, අම්ම ඒක ලෙසටම කරලා ඇති! අපි ඉතිං වෙලාවකට අම්මට ඒවා මේවා කියනව, (සිරාවට නෙවෙයි) ඒත් ඉතින් එකට මොකුත් කියන්න බැහැ නේද. අම්ම කෙනෙක් ගෙ ආදරේ නෙ. :)

ලොකු අක්ක ඉතාම සංවේදි.. ඉතාම කියන්නේ, සංවේදි වැඩි! මොකක් හරි වුනාම එයා නවතින්නේ වෙලා ඇතයි කියල හිතන්න පුළුවන් ඉතාම නරක දේ හිතල. දවසක් අපි පන්සල් හරි කොහේ හරි ගියා, කාර් එක ගත්ත අලුත. ඒ දවස් වල ලොකු අක්ක A/L කරනව, එයා board වෙලා හිටියේ. ඉතිං අපි යනව කියල ගිහින් මොනව හරි ඉතාම සරල හේතුවකට ටිකක් පරක්කු වුණා. ගෙදර ඇවිත් ආවා කියන්න මෙයාට කෝල් කරනකොට මෙන්න බොලේ මෙයා හෝ ගාල දමාගෙන අඬනවා!!! ටික ටික පරක්කු වෙනකොට මෙයා පනස් පාරක් විතර ගෙදෙට්ට කෝල් කරලා. ඒ දවස්වල අපි ඉතිං පොඩි නෙ. mobiles එහෙම තිබුනේ නෑ. මෙයා ඊට පස්සේ හිතාගෙන කාර් එක accident වෙලා, අපි කට්ටියම හොස්පිටල් ගෙනිහින් ඇති. අහන්නවත් කෙනෙක් නෑ, මම දැන්ම ගෙදර යනව, අනේ ගෙදර කවුරුත් නැති වුනොත් මම ඉන්නෙ කොහොමද යනාදී විදියට එකී මෙකි නොකී ඔක්කොම උපකල්පන කරගෙන අඬලා, වැලපිලා තව ඩින්ගෙන් මූ ඔක්කොම දමල ගහලා ගෙදර එනවා. හපොයීඊඊ!!!! :O :P අන්න ඒ වගේ. එයා මල පැන්න වෙලාවට කොටි පාට් දැම්මට අපි හැමෝම දන්නව ඉතිං එයා අපි හැමෝටම අසීමිතව ආදරෙයි කියල, එයාගෙම විදියකට. :)

ඉතිං මං මේ හිටි ගමන් අපේ අක්කා ගැන ලියන්න ගත්තෙ එක්තරා ලොකු හේතුවකට. අක්කා අපේ පවුලේ කෙනෙක් වෙලා දැන් අවුරුදු විසි හයක් විතර ඇති. එත් තව ටික දවසකින් එයාගෙ සරණ මංගල්‍යය වෙන්නයි යන්නේ. කොච්චර නැහැයි කියල හිතාගෙන හිටියත් මගේ අක්ක බඳින දවස ගැන දෙයක් ලියන්නෙ නැතුව ඉන්නෙ කොහොමද මං! අපි කොච්චර වලි දා ගත්තත්, මරා ගත්තත් තව දවස් කීපෙකින් එයා වෙනම කෙනෙක් වෙලා අපේ පවුලෙන් ඈත් වෙනවා කියල කල්පනා වෙනකොටත් මටම තේරෙන්නැති මොකද්දෝ හේතුවකට මගේ ඇස් වලට කඳුළු පිරෙනවා. ඒත් ඉතිං ඒකට කියල කරන්න දෙයක් නෑ නෙ නේද! එයා බැන්දා ය කියල අපේ සහෝදරකම නැති වෙන්නෙ වත්, එයාට අපේ ගෙදර එන්න බැරි වෙන්නෙවත් නෑ නෙ. අනේ මන්දා, ඒත් මට හිතෙනවා එදාටත් මම හොඳටම අඬයි කියල. එහෙම නොවෙනවානම් හොඳයි. අක්කගෙ ජිවිතේ අලුතෙන් පටන් ගන්න වෙලාවක මම අඬන්නේ මොකටද! නේද!

ඉතිං එයාගේ හැම පුංචි බලාපොරොත්තුවක්ම ඒ විදියට ම ඉෂ්ට වෙලා, එයාට අපේ පිස්සු අයියත් එක්ක ගොඩාක් ම සතුටෙන් එයාලගේ අලුත් ජිවිතේ ගත කරන්න ලැබෙන්න කියල මම මගේ හදවතින්ම ප්‍රර්ථනා කරනව. (මූ ගැනත් වචනයක් හරි කිව්වෙ නැත්තම්, බැරි වෙලාවත් මූ මේක කියෙව්වොත් “කෝ මං??” කියල අහනවා! එකයි! :P ) ඉතිං අක්ක පතන හැම සතුටක් ම එයාට ලැබෙන්න ඕනි. ඒක තමයි එයාගේ චූටි නංගි එයා වෙනුවෙන් කරන ලොකුම ප්‍රාර්ථනාව! :)

ඒ කතන්දරේ හිරු කුමාරයා

වාගේ කවුරු හෝ එයි අපේ දිහා

රාජ තේජසින් අස්පයා පිටින්

අවොතින් එයා මං හඬාවි ලූ,

පුංචි නංගියා - හඬවලා අනේ

ඒ කුමාරයා එක්කලා ඉතිං

අක්කා යන්න යාවි ලූ..........

(ප: ලි: අපේ අයියා කාරයාගේ ඇති තෙජසක්‌ නම් නෑ.. ඌත් අපි වගේම වචනේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන් ම පීස්සෙක්! වරදවා වටහා ගන්න එපා හරිය!.. lol)

රතු දියමන්තිය IV - (නිහඬ පාපොච්චාරණය!!)

කලින් බලල නැත්තම් රතු දියමන්තිය III මෙතනින් බලලම ඉන්න.. :)

ඔබේ රතු දියමන්තියේ පැහැය

මා නොදැක්කා යැයි

නොහැඳින්නා යැයි

ගතු කියනා

දයාබර ඔබට ලියමි..........

මගේ දැඩි බව,

නිහඬ බව, නිසල බව

වේදනාවක් වූ බව දනිමි ඔබට,

ඔබට වඩා මා ඔබ ගැන;

ඔබේ සිතැඟියාව ගැන

දත් නිසා

ඔබ නොදන්නවා වුවත්....

ඔබ බලා සිටි දේ

සහ මට කියා ගත නොහී සිටි දේ

ඔබේ රතු දියමන්තිය

දිවි හිමියෙන් මට අවැසි බව,

මට මා ඇවැසියාටත් වඩා වැඩියෙන්

ඔබටත් වැඩ හොඳින් දතිමි; අත්වින්දෙමි

මගේ මිතුරිය, ඔබ නොදන්නා මුත්................

ඔබේ රතු දියමන්තිය

තැන්පත් කරනු වස්

සුදු රනින් සකසා මා තබා ගත් ගර්භය

දිවියේ මා කිසිදා නොපැතූ ලෙසකට

දුබල, දුර්වල, රෝගී බව

එවකට නොදත්තෙමි,

අදටත් ඔබ නොදන්නා ලෙසටම..............

සදාදරණිය මිතුරිය,

මෙය ඔබ අතට පත් නොවන වගට

මා මටම සඵත කොටගත් නිසා

ව්‍යංගයෙන් තොරව කියමි,

ඔබ මගෙන් පැතූ ඒ ජීවිතය

මගේ මුත් මට හෝ අයිති නැති වග,..

ඔබ වෙනුවෙන් දැවෙමින් පවතින

මගේ හදවත කර ඇති නිසාවෙන්

ඔබ සම්මතයේ කියනා “පිළිකාවක්” මඟින්.............

කමා කළ මැනව,

හැඟුමට වහල්ව ඉවසීමේ සීමාව දැක

වරක් කළ වරදට..............

එනමුත්,

පුස් බැඳී පරණව ගිය

මස් කැබැල්ලක් ඉවත ලන්නා සේ

ඔබ මා ඉවත ලූ සැටි නිවැරදිය......

මගේ පවුකාර දිවියද දැන්

ඔබට, මට හෝ අන් යමෙකුට ප්‍රයෝජන නොමැති

කුණු වීමට අසන්න

මස් කැබැල්ලක් බඳු වූ නිසාවෙන්...............

ඔබ උදෙසා මා ඔහුට දන් දුන්

ඔබේ රතු දියමන්තිය

මගේ අතීතය, වත්මන හා අනාගතය වූ නිසාවෙන්

දයාබර මිතුරිය,

දැන් ජීවයේ පැතුමක් මා තුල නොවේ....

එය ඔබ නොදැනගනු ඇති

ඔබ මගේ ඇතුලාන්තය නොදත් නිසාවෙන්.......; හැමදාමත්.......

දිවි තුරාවට ඔබට විදා සිටි දෑත්

කාලයාට යොමාගෙන බලා සිටිමි,

මගේ වාරය පැමිණෙන තුරු,...

එය වැඩි ඈතක නොමැති බව

හොඳාකාරවම දන්නා නිසාවෙන්..................