A day at a clinic of a government hospital!

Okay.. HIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIII PEOPLE!!!!!!! :D :D

Aww.. I know I know.. It's almost after an year!!! හරි ඉතිං මම හිතා මතා මග ඇරලා හිටියා නෙවෙයි. So many things came along and yeah.. life has been a roller coaster :P
So this post came out of frustration actually. I couldn't help but to write. I wrote it in my phone so it's in English and I'm sorry it's long. But it includes something I really wanted to let out and share with you guys. And I wrote it in the hospital itself so bear with me if it isn't very appealing or exciting :D

ඉංග්‍රීසි පොස්ට් කියවන්න අකමැති යාළුවන්ට මේකෙ සිංහල version එක මම ඉක්මනට දාන්නම්. එතකන් මේක publish කරන්නම්, හරිනෙ?

Okay so here goes.. "EXCITED!!!!!" :D :D :D

I stand watching people congested and buzzing like bees in a honeycomb, some in sarongs, some in skirts, some in cheeththa and various other clothes,  people of different ages, different classes with different smells.

All of these people have come to see the surgeon, just like my self. We were lucky enough to have a known someone from the staff, i don't know how else you could get to see the doctor before you die. My mom is always in a rush to do everything, she didn't understand the fact when I said our set of numbers are not called so soon. She dragged me along and made me sit in the very front row thinking that I'm up next to find out our set of numbers are not called so soon; like i said. -_-

I tried to calm down n wait while she sat on a behind row n started chatting with all the people around and having a good time. I must say that I am a person very sensitive to smell. N the smell which was coming from the premise was uncomfortable (the hospital smell) and hence I covered my nose with my serviette. And all these women around me started talking to each other "there's some bad smell coming isn't it?" "must be coming from some infected wound"and covering their noses. And the nurse or the attendant woman who was at the door was treating the patients as if it's her hospital and she's angry with them for seeing the doctors for free. Literally, it was so annoying and disappointing maybe because I wasn't used to that.

I played a game on my phone till my lives were over and just then some guy went inside. I didn't notice him that well because tens of people were passing that door some hitting me, jumping over me, stepping on me, pushing me etc and I had started feeling so grateful for my mom who made me sit there and is now having a good time behind.

However as soon as this guy went in these women around me started talking to themselves again. "the smell is reduced a little now isn't it? It's from that guy. I was finding it difficult to breathe even. I don't know how his family people live"

I can not say how disappointed and angry I felt.  Only two things came into my mind. One is what that poor person would feel if he hears what these women with big mouths speak, and if it was me who went inside they would speak the same about me. It's just horrible how people treat each other in a country which is said to be one with greatest hospitality. It was just disappointing ; pathetic!

The crowd started increasing. They were using my chair as a helper for them to keep standing with out considering that a person is actually seated there. I hadn't had anything to eat or drink other than my morning tea and i was sitting in that place filled with Carbondioxide and many other gases I couldn't identify just to get a date for my operation from the surgeon I had previously channeled in a private hospital. When it was almost one and half hours of this, my tolerance threshold exceeded. I felt suffocating and vomitish and so i finally got up and came out to where it wasn't so congested and where there was enough oxygen to breathe. My mom who was having a good time in a back row followed me asking why, and I couldn't help but to be furious at her.

I almost cried outta frustration and she took me to some shop where I had a Milo and calmed my self down. Now after two hours of waiting the doctor finally arrived (after checking on the patients in the ward) and no numbers are being called still after another fifteen or more minutes now .

The people who needs to consult a surgeon in a general hospital need to keep one whole day free to do so, that was the final conclusion I arrived at. And seeing the crowd in the chest clinic my heart just burst. They are shouting and fighting there for numbers and seats and I can't even believe that there are people who still behave like this.

How much time is wasted and how much frustration is caused to these people. The more I think about it, the more I see the drastic difference between the hospitals in the private sector and those in the government sector. But maybe these people are used to it now. Maybe that's why they are just waiting here without complaining while I'm writing this all irritated. I mean I heard a woman next to me saying that she came very early in the morning and ended up receiving number 48 because she didn't know where to go and no one gave her proper directions and she was saying "it's okay only the first time is like this know, things like this has to happen too so that we learn" I mean she was more than okay with it. It was like she had all the time she wanted to spare. So maybe this is the norm here.

Starting to write this was a good idea however. I feel a little better now. Another thirty minutes has passed and hopefully our set of numbers will be called soon.. And once this is over, I pray and hope I would never have to see a clinic of a government hospital again.. Sigh...

P.s.
Okay three hours of waiting and all the doctors including the surgeon just went out. I don't know if that's for tea or what or if they are coming back or not. I just sat again after about one and half hours of standing. I have really run out of patience. Government services SUCKS big time!!!! -_____________-

P.s.
Its 12 noon now. I just stepped out after taking a number for my very minor surgery. My number was 11 in my number category and I waited four hours to see the doctor just to get a date. Sad but that is the state of Sri Lankan government hospitals!!!

Why I loved him….

Well this post is inspired by a true story which has been experienced by a friend of mine. It is written with her sincere permission and is dedicated on her behalf to all those beautiful couples who celebrate Valentine’s Day today sharing such a wonderful love ^_^

May you all win, succeed and live you love for a life time full of happiness… :)

Once in a blissful day, I met him…,

It was out of nowhere; so sudden and surprising…

We got along “really well” little by little

And the more we got to know each other

The more we fell in love

And every time of seeing each other

We fell in love again and again…..

To love and to be loved like that

Are like the most blessed feelings

In the whole wide universe……..

And now that we’re officially separated (see I used passive voice J

I think back to see

Why did I actually love him……….? :)

I loved him because I knew he loved me;

And for I felt that love deep deep inside…….

I loved him because he made me

Feel so safe, secured and good………..

I loved him because he never left me alone,

For he was always ALWAYS there, right beside me……….

I loved him because he never made me

Feel small, invisible or un-heard………..

I loved it when he held my hand

Like a father escorting his baby girl…..

I loved it when he wipes the sweat

Off of my face like a brother would do……

I loved it when he teased and bugged me

Where we fought like best friends do……

I loved him for treating me like a kid

And I loved him for loving me for who I am…

I loved him for knowing my weaknesses

And yet loving me even more……

I loved him for loving me even when I’m a Buddhist

I loved him for being real himself……..

I loved him for bearing up with me

When I go crazy over every little thing;

Which now really feels like a waste of time…..

I loved him for trying to make me smile

I loved him for making me feel so loved;

The very reason I could never hate him

For not being a Buddhist;

And the very reason we couldn’t let go

Of each other for so long..................

And now though the decision is made

I am at peace in my heart

For I’ve no regrets of our time together

For I know our love was true and pure

For I loved and treasured him as my first love…..

We’ve been living in each others’ lives

For an year or more

And I’ll always love those precious memories

But no that doesn’t mean I will not move on…………………………

I ‘will’ move on;

Cuz I want him to move on and live his life,

Cuz I want him to feel happy and loved again,

Cuz I wanna prove myself that we made the right decision

And all the hazel we went through was worth it……..

Cuz I am a regretless person,

For I loved him once so much that

He could too be proud of his first love………..

So darlings, if you’re today with that precious person who makes you feel the most awesome feeling you’ve so far ever felt, if s/he makes the world around you move slow, if s/he makes you smile whenever you think of em,  make sure you do everything to make yourself stick to them. And if you are one of those very few lucky souls to have such a person beside you, be sincere, open and honest with them. Don’t ever play with such a precious heart for as you all know what goes around always comes around.

And please guys, don’t waste your precious time fighting over little stupid things or hurting each other for fun, cuz time is very limited and precious for every next second is unpredictable.

Live the moment, fight for your love;

But when it comes to making decisions, please, always ALWAYS look up to your brains…. If every bit of fact proves you that you can’t be happy together, be smart and trust your brain in that case rather than trying to convince it. Because not everyone is strong enough to accept such a thing no matter how obvious it is and if you are, well I can only imagine how strong you can be... And don’t ever lose faith in whatever that you are believing, cuz trust me when I say it; everything happens for a reason; and EVERYTHING happens for the best…..

But… if you must let that person go, please please make sure that you’ve tried your best. Be in a position that you don’t have any reason to be ashamed of yourself for you’ve fought your best to save your love before you let it go.

Because then… your heart will be at peace and then… no matter how much it weeps, trust me it will always move on…

Because LIFE… always ALWAYS moves on………

Happy Valentine’s Day folks... with lots of love!!! <3

Looking BACK at the passed 2013!! :)

Well….okay... you really don’t need to give me that look, I know it has been already one month from the new year and probably it is too late to write up a review of 2013 now..  But fyi I had exams since 31^st so yeah….and it’s better late than never :D :P

Okay… Going back to the memories of 2013… hmm... well the year sure started with lots and lots of complications (if only you knew what I meant)

I had been selected to uni, and it had been long since I had given up on the idea of going to uni. It had been dragged too long and I was working and was earning (which was a pretty good feeling ;) ) and I didn’t see the point of spending three or four years again torturing myself with studies... aaand yeah, above all of that, frankly it was just cause I wanted to stay at the place I worked, that I didn’t wanna quit and leave the people that I gotta know from there. By that time my life was an utter pool of mess and this need to make a decision too contributed really well. And then came this letter for the so called leadership training thing, and if you knew me you would surely knew I hated it :P and I sure didn’t wanna go and oh yes I didn’t!! :D B)

I called all the responsible people and those that I knew to make sure that there was no impact of not taking part in it, and I was obviously not gonna get leave for such long period.. And c’mon if I were to quit the job, I should make the most of my time being there at least... So later on many people said all sorta things about this training thing; goods and bads. But trust me; I will never ever EVER regret not taking part in it! :D :P

And yes the decision was finally made to take the chance that was given to me to enter uni, after all the long discussions, advises and scolding of my family, friends, teachers and everyone else. I quit my job, they threw me a farewell ceremony. The speeches many of my colleagues and bosses made, how I cried, I remember them all just like it all happened yesterday...  From anywhere that you go, collecting people is the most precious thing to have... and that was what I had from my workplace which will always stay in my memories as the place where I did my first job and which taught me so many things about the society and the people in it. All the fun we had in there, the Friday games, birthday parties and all the trips and outings, being loved and being bugged (oh yes lasi, you’re not forgotten :P)... I truly miss them all..

Well, then came the day of registrations, my mom and dad were out of country so had to go with chooty akka and ayya and as you’all know, my first impression of uni was horrible, cause I believed my life is gonna be miserable from that moment onwards and I didn’t wanna think any good about it. C’mon! what good can there be, it made me quit my job and then I had to stay at a boarding place away from home  (thankfully with my bestie from school though, phew)  and had to engaged myself with the process of studying AGAIN! Seriously that was the first time that I stayed away from home “on my own”! At all other times, there was “someone”  from family. But here it was just I, me and myself which made me hate it. I literally hated it all..

Aaand then after the orientations the real uni life started folks. And were “not” ragged since we were science undergrads! (-_-)

Anyways, the time rolled on you know, before I knew it I was surrounded by a group of people who made me feel home, the place I hated most had become a part of myself. Every day when I see our department when I come from the “thal weta” it makes me smile, I climb down the stairs feeling relived since I had unknowingly found a home, away from home.. And it sure is a big family you find in there, a huge one.. and among those there is a few people whom you can call your own, those who will never ditch you and will never turn their backs on you when you are in need, those who will try to make you laugh when you are in a weird mood, those who knowingly or unknowingly help you go through rough times, those who trust and believe in you, those who will listen and understand you and those who will always be there.. And yes I found those small and precious set of people, that made me say “oh uni? It’s totally rocking” whenever someone asked about it.. 

So deciding to come to uni seemed to be the best decision I’ve made in the past 2013, I will never ever regret that decision for my entire life, if not for that I will never be able to meet those wonderful people who made a big change in my life while becoming a part of it. I feel I’m blessed, I sure do! :)

Oh and yes this will not be complete if I didn’t mention anything about the precious incident where my mobile phone slipped into the gully at the wash room floor and almost a half of the batch came to save it :P love you guys!! <3

And the badulla trip, (lol) was a trip I’ll remember for a life time.. I can literarily close my eyes and go back in there even right now.. Who cares what people think or say, those 3days filled with fun and laughter (yes the LAUGHTER, LOL) with the people I love will be those of the most memorable ones of my entire uni life.. <3

Um… well that’s probably the 2013 of myself in brief.. It did suffer through lot and LOT of rough times and it sure ended in the worst possible manner (yes,  with starting of the exams) but yet when I turn back and think, I have no regrets at all and the memories bring only and ONLY smiles to my face, for I believe that EVERYTHING happens for a reason; EVERYTHING happens for the best!!.. 

So thank you 2013, for all the happy moments and cherished memories you have given me.. And dear 2014, I am really hopeful!! :) :)

උපන්දින තෑග්ග.....

හ්ම්ම්....හුඟාක් කාලෙකින් post එකක් ලියන්නෙ... කියන්න ගොඩාක් දේවල් සහ ඒවා ගැන ලියන්න ගොඩාක් දේවල් තියෙනවා එත් අවස්ථාවේ හැටියට මොනා ගැනද ලියන්න ඕනි කියල හිතා ගන්න බෑ. හ්ම්ම්... ඔක්කොටම කලින් හැමෝටම හුඟාක් සුබ, ලස්සන, සතුට පිරිච්ච, හැම ආදරණිය ප්‍රාර්ථනාවක් ම ඒ විදියටම ඉෂ්ට සිද්ධ වෙන, ප්‍රීතිමත් අලුත් අවුරුද්දක් කියල සිතූ හදවතින් ම ප්‍රර්ථනා කරනවා... ගෙවිල ඉවර වුන 2012 ට වඩා ලැබූ 2013 හැම අතින් ම හොඳ, ලස්සන, අර්ථවත් එකක් වෙන්න ඕනි.. ඔයාටයි මටයි හැමෝටමයි...... ^_^

හ්ම්ම්..2012 ගැන කියනකොට........මගේ ජීවිතේටම මට අමතක වෙන්නැති... අමතක කරන්නත් බැරි, මම බලාපොරොත්තු නූන දේවල් ගොඩක් වුන අවුරුද්දක්.... මම ජොබ් එකක් කරන්න ගත්තා... ජීවිතේට වටිනා සහ නොවටින ගොඩක් අය අඳුරගන්න ලැබුනා..ගොඩාක් දුක සහ ගොඩාක් සතුට ලැබිච්ච, ජීවතේ සැහෙන්න වෙනස් වෙච්ච අවුරුද්දක්.... 2013 ගැන මට ගොඩාක් බලාපොරොත්තු තියෙනවා. සමහර දේවල් ගැන බලාපොරොත්තු වෙනවා ඇරෙන්න කරන්න පුළුවන් වෙන දෙයක් අපිට නෑ නෙ නේද.... Anything seems impossible until they are done කියල හිතාගෙන සුබවාදීව 2013 ගැන හිතමු!! :D :D

ම්ම්ම්....ආහ්හ්.. සිතූ ගේ විසි එක් වැනි උපන් දිනේ තිබ්බනෙ අප්පා නොවැම්බර් මාසේ.. හී... සිහින සිත්තමටත් දෙසැම්බර් 5 වැනිදාට අවුරුද්දයි...හ්ම්ම්..වෙලාවක් තිබ්බෙ නෑ නෙ මේ පැත්තෙ එන්න :( ඉතිං මේ අවුරුද්ද පුරාවට මේ පැත්තෙ ආව ගිය, අදහස් බෙදා හදා ගත්ත ආදරණිය ඔයාල ඔක්කොටම කියන්න බැරිතරම් ස්තුතියි!!!! ගොඩාක් හොඳේ!!! \(^_^)/

මගේ උපන් දිනේ වෙච්ච අමතක නොවෙන scene එකක් ගැන තමයි අද post එකෙන් කියන්නෙ..  මම හිතන්නෙ මේකෙ නව නළු රසයම තියෙනව..:P hehe.. හරි, අපේ ගෙදර කලින් lap දෙකක් තිබ්බෙ අක්කල දෙන්නට විතරයි.. හරිද! (FYI, දැන් මටත් එකක් තියෙනවා :P hehe) ඉතිං මගේ ක්ලාස් එකක් project report එක කරගන්න මට lap එකක් ඕනි වුණා අනිත් දෙන්නටත් එයාලගේ laps එයාලගේ වැඩ වලට ඕනි වෙලා තිබ්බ නිසා..

හැමදාම ඔෆිස් ඇරිලා ගෙදර යන්න කලින් මම normally අම්මට call කරලා කියනවා මම එනවා කියල.. ඔන්න birthday එකට ටික දවසකට කලින් මම හවස අම්මට කතා කලාම අම්ම කියනවා.... “මේ...හ්හ්.... කවුද ළමයෙක් ඇවිත් අද ඔයාට දෙන්න කියල පාර්සලයක් දීල ගියා නෙ!!”

voice එකත් අමුතුයි!

“කවුද? නමක් කිව්වේ නැද්ද?” මම normal එකේ ඇහුව..

“ම්ම්.. නෑ.. සිතූ දන්නව කිව්ව!” හෑ!?? මගේ යාළුවො කවුරුත් එහෙම නම නොකිය ඉන්නේ නෑ නෙ!

“කොල්ලෙක් ද, කෙල්ලෙක්ද??”

“පිරිමි ළමයෙක්!!!”

“අම්ම කලින් දැකල තියෙන කෙනෙක් නෙවෙයි ද? මොනා කියලද දුන්නේ?”

“නෑ දැකල නෑ... සිතුට මේක දෙනවද ආන්ටි කියල දීල ගියා!”

“ම්ම්.. හරි මම ඇවිත් බලන්නම් කො..”

ෆෝන් එක තියල යන ගමනුත් මම කල්පනා කළා කවුරු වෙන්න පුලුවන්ද කියල.. මොකද මගේ බහුතරයක් පිරිමි යාළුවො අපේ ගෙදර තියෙන තැන දන්නෙ නෑ.. තියෙන තැන  අය අම්ම දැකල තියෙනවනේ... මේ මොන මගුලක්ද කියල හිත හිත කොහොම හරි ගෙදර ගියා.. කොල්ලෙක් ගෙදෙට්ට ඇවිත් පාර්සලයක් දීල ගියා ට අපේ තාත්තට මල පැනල ඇති කියල හිතාගෙන අවට, තාත්ත cool එකේ හිටියා... මම wash එකක් එහෙම අරගෙන ෂේප් එකේ අම්මට කතා කරලා ඇහුව “කෝ අර මොකද්ද දුන්න කියපු එක??” කියල.. අම්මත් “ආහ්හ්..!” කියල ගිහින් අලී පාර්සලයක් ගෙනත් දුන්න මට....

ආහ්?? :O මෙච්චර ලොකු? මොකද්ද දන්නෑ හිත හිත මම බෑග් එකෙන් පාර්සලේ එලියට ගත්ත.. Wrapping paper එකක wrap කරපු ලොකු gift එකක්! ඒක ඇතුලේ තිබ්බා පොඩි ලියුමක්.. හරි, මේකෙ කියල ඇතිනෙ දුන්නෙ මොකාද  කියල!

දිග ඇරලා බැලුව!

කඩ්ඩෙන් ලියල තියෙනෙ!

Hi,

Happy birthday! This is my birthday surprise for you. I don’t know if you will like it. If this is not needful please let me know.

If you like it, put your FB status as ‘I like it.’ But I dunno if you could go online tonight so, if you don’t like it, wear a black top when you go out tomorrow. If you like it, wear blue!

Please don’t try to find who I am.. I will tell you on your birthday!

So have a nice time then.

TC

මම වචනයේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන් ම තුෂ්නිම්භූත වුණා!!!! මොන්න්න්න්න්න මගුලක්ද මේ....!!!!!!!!!!????

දඩ බඩ ගාල පර්සල් එක ඇරලා බැලුව ම අර පරිසමාප්ත අර්ථයටත් වඩා රත් වුණා මාව!!

හත්වලාමේ ඒක Tab එකක්.. Tablet PC එකක්!!! හපොඊ... මේ මොකාද හොරෙන් ඇවිත් මට tab එකක් දීල ගිහින් තියෙන්නෙ කියල මගේ ඔලුව ඇතුලේ එක එක දේවල් සද්ද පූජා පවත්වන්න ගත්ත... බැරිම තැන මම අම්මට කතා කළා..

“මොනාද?” අම්ම ඇවිත් ඇහුව!

මොනාද කියල දැක්කම අම්මගෙත් ඇස් දෙක උඩ ගියා!

“අම්ම ඇහුවෙ වත් නැද්ද කවුද කියල? ඔයා මාරයි නෙ! එහෙමත් ගන්නවද කවුරු හරි ඇවිල්ල දෙන ඕනි දෙයක්!!???”

“නෑ ඉතිං මම ඇහුවම හිනා වෙලා කිව්වනෙ සිතූ දන්නව ආන්ටි, එයාට කියන්නකො කියල. වෙන වැඩකටත් එක්ක අවේ කියල ඉක්මනට ගියා..”

“මොන වගේ ළමයෙක්ද?”

“ම්ම්..ටිකක් සුදු, උස මහත ළමයෙක් ඉතින්!”

අම්ම ගහයි bat එකෙන්!

“class යන type ළමයෙක් ද, ඔෆිස් යන එක්කෙනෙක් ද?”

“ම්ම්.. ඔෆිස් යන එක්කෙනෙක් වගේ!”

මොකා???!!!  මොන මගුලක් ද අප්පා...

“තාත්ත කොහෙද හිටියේ?”

“තාත්ත ගෙදර හිටියේ නෑ!”

ආහ්! ඒක තමයි!

“ඔයාගෙම යාලුවෙක් වෙන්නැති... තව ටික දවසකින් කවුද කියල කියයි.. බය වෙන්න එපා” කියල අම්ම ගියා!

ඒ වුණාට එහෙම පුලුවන්ද අප්පා!!! හරි මගුලක් නෙ! එහෙම පුලුවන්ද කොහෙවත් ඉන්න එකෙක්ට අපේ ගෙදෙට්ට ම ඇවිත් පාර්සලයක් දීල යන්න.. මොකෙද්ද කියල කවුද දන්නෙ! ඉස්සරහ මගේ මුළු නමයි, address එකයිත් ලියල තිබුණ..  එව්වා මෙව්වා හිතිලා high blood pressure එන්න කලින් මගේ අතිජාත ඉස්කෝලේ යාලුවෙක්ට මම සිද්ධිය කිව්ව.. අනේ අපරාදෙ කියන්න බෑ.. එයා මටත් වඩා බය වුණා.. :P

“අම්බෝ ඒක ගැන හිතනකොටත් මට බයයි.. අනේ ඔයා පරිස්සමින් ඉන්න..” අරකද මේකද advices ගොඩක් එයා මට කියල එව්වා! හා! hehe

“Status දානවද? මොන පාට එකක්ද ඇඳන් යන්නේ හෙට?”

“පිස්සුවක් ඇතෑ!!? අන්දුරන්නැති මිනිහෙක් කියන කියන දේවල් කරන්න!” -_-

මම ඒක ඒ විදියටම දාල තිබ්බ, on කළේ වත් නෑ.. ඊළඟ දවසේ මම කොළ පාට  top එකක් ඇඳන් ගියා! Hehe..  B) ඔෆිස් එකේ මගේ යාළුවත් එක එක possible දේවල් කිව්ව එත් ඒ එකක් වත් practical වුනේ නෑ... අනේ අර ඉස්කෝලේ යාලුව මට තවත් message එකකුත් එවල තිබ්බ “අර ලියුම පරිස්සම් කරලා තියා ගන්න buddy, හදිස්සියේ මොනා හරි වුනොත් පොලිසියට හරි දෙන්න පුළුවන්නේ!”

:O  -_- errrr…... හා! hehe.. :P (LOL)

කොහොම හරි මට මේක දීපු එකා එක්ක මට පුදුම විදියට තරහ ගිහින් තිබ්බෙ.. මම අපේ ලොකු අක්ක ගැන කියල තියෙනව නෙ.. එයා ගෙදර ඉන්න වෙලාවක ඔය යකා ආව නම් එහෙම මෙලහට තුන්වෙනි ලෝක යුද්දෙ පටන් අරන් මට සංසාරේ බාගෙට කලකිරිල ඇති!

ඒවා මේවා හිත හිත ගෙදර යනකොට බහින halt එක ලං වෙද්දි මෙන්න එනවා call එකක්! ලොකු අක්කගෙන්!

හපෝයි! කියන හැඟීමෙන් මම call එක answer කළා.. “හෙලෝ?”

“කොහෙද ඉන්නේ?”

“බස් එකේ.. ඇයි?”

“මේ.... මොකද්ද අර හම්බුණා කිව්වේ?”

:O අඩේ... අම්ම ගහයි! ඒ ටිකට මේක කවුද මෙයට කිව්වේ! SHIT!

“මොකද්ද!??” මාත් පොඩ්ඩක් මල පැනල ඇහුව..

“ඇයි අර අම්ම කිව්වෙ කවුද පාර්සලයක් ගෙනත් දුන්න කියල!?”

ආහ්හ්.. අම්මද කිව්වේ! මට අපේ අම්මත් එක්ක ආපු තරහක් මම විතරයි දන්නෙ.. මේ මනුස්සයගේ හැටි හොදටම දැන දැනත් මොන මගුලටද අම්ම ඒක එයට කිව්වේ! >.<

“ආහ්හ්..ඒකද. ටැබ් එකක්!” මම who cares? වගේ කිව්ව.

“කවුද දීල තියෙන්නෙ?”

“මම දන්නෙ කොහොමද?”

“ඇයි කවුද කියල හිතා ගන්න පුළුවන් කිසිම දෙයක් නැද්ද? මොනාද ඒකට කරන්න ඉන්නෙ දැන්??”

සාමාන්යෙන් එයත් එක්ක මගේ ඉවසීමේ සිමාව හරි පොඩියි.

“මේහ්හ්..... මම ඉස්සරහ බහිනවා... පස්සෙ ගන්නවද?”

ලොකු උදව්වක්!

මම කේන්තියෙන්ම බැස්ස.. ඇයි අප්පා.. මනුස්සයෙක් වුනාම ඕනි දේවල් තියෙනව, එපා දේවල් තියෙනව... හරියට මම කියල ගෙන්න ගත්ත එකක් වගේ නෙ!

මෙන්න එතකොටම අපහු call කරනවා! දැන් limit එක කණ හරියේ..

“ඇයි?”

“බැස්සද?”

“ඔව් ඇයි?”

“දැන් අරක දීපු කෙනා හොයා ගන්නෙ කොහොමද?”

“මම දන්නෙ කොහොමද?”

“ඇයි ලියුමක් තිබ්බ කිව්වේ!”

“ඉතිං?”

“මොනාද කියන්නේ?”

“මොනා කියන්නද! මොකුත් විශේෂ දෙයක් කියල නෑ..”

“කවුරු කියලද හිතන්නෙ??”

මොන මගුලක් ද අප්පා.. මටම හිතා ගන්න බැරුව ඉන්නකොට කවුද දුන්නෙ කියල මාව කන්න හදන්නේ.. ඒ පාර නම් ඔලුවට උඩින් ගියා..

“මොකද්ද දැන් ඔයාට වෙන්න ඕනි? මම දන්නෙ නෑ කවුද දුන්නෙ කියල. මට ඕනිත් නෑ.. ඔයාට තව මොනා හරි දැනගන්න තියෙනව නම් ඔයාට කියපු කෙනාගෙන් ම අහගන්න.. මම නෙවෙයිනේ ඔයාට කිව්වේ.. අම්මටත් නිකන් ඉන්න බෑ කිය කිය යනවා!”

ඒ ටික කියල call එක cut මම.. දැන් මට හොඳටම මල! කන් දෙකෙන් දුන් දාන size. මං සුනාමියක් වගේ ගියා ගෙදර, හෙණ ගැහුව වගේ කතා කළා අම්මට!

“ඔයාට පිස්සුද එක එකාට ඕප දූප කියන්නේ?????$@@#%@$$@%”

මට 100ට ත් එහා මල පැනලා ඇති බව අම්මට තේරෙන්න ඇති..

“ඔයා කේන්ති ගන්න එපා, අක්කයි අයියයි තමයි ඕක ගෙනත් දුන්නෙ කියන එපා කියල!!!”

TOINGGGGGGGGGGGG!!!!! :O :O :O

මොකද්ද වුනේ කියල හිතා ගන්න මට විනාඩි කීපයක් ගියා.. මම හිටපු විදියටම ඇස් දෙක ලොකු කරගෙන අම්ම දිහා බලාගෙන හිටියා..

Ohhhh shit!!!.. මගේ ඇතුලේ ඉන්න එකා මට කෑගහන්න පටන් ගත්ත..

“හයියොහ්... මම බය වෙලා ඉන්න වෙලේ මෝඩ ජෝක් කරන්න පිස්සු අප්පා ඔයාලට.....” දිව හපාගෙන ඔලුව මේසෙ ගහගන්න හිතිල මම කිව්ව..

“මම කිව්ව ඔයා බය වෙයි මට බොරු කියන්න බෑ කියල, surprise එකට කියල කියන්න එපා ම කිව්වනෙ... අයිය තමයි අරන් ආවෙ..”

Err..ටිකක් සුදු, උස මහත????? -_- අනේ මගේ කට!!! :P :P hehe..

ඊට පස්සෙ තමයි මම එක switch on කරලා වත් බැලුවෙ.. පස්සෙ මම අපේ එකාට කතා කරලා sorry එහෙම කිව්ව ඉතිං.. :D එයා මම call එක cut කරපු ගමන් අම්මට කතා කරලා කිව්වලු “අම්මෙ මට බැන්න, දැන් හොදටම මල පැනල ඇවිත් ඔයාට බණියි, මම දුන්නෙ කියල කියන්න අද.. කමක් නෑ” කියල... නැත්තම් මගේ birthday එක වෙනකන් නොකිය ඉන්නලු හිටියේ.. පිස්සු හැදෙයි!            Hikz!

ඊට පස්සෙ මගේ අහිංසක යාලුව අර ලියුම පොලිසියට පෙන්නන්න තියාගන්න කිව්ව එක මතක් වෙලා මට මැරෙන්න හිනා ගියා! නිවැරදි චුදිතයා දැනගත්තම එයාගෙ බලාපොරොත්තු සුන් වීමේ reaction එක මට හපන් වුණා! මම හිතන්නෙ මට වඩා එයා surprise වෙන්න ඇති! :P lol

කොහොම හරි mission well accomplished තමයි! :P හරිනේ, මම බයිට්! hehe.. කොහොමත් අවුලක් නෑ.. ලොකු අක්ක මේක කියවන්නෙ නෑ.. එයාගෙ wedding එකට මම ලියපු post එකවත් තාම කියෝලා නෑ එයා..ඒ නිසා over byt වීම ගැන බයක් නෑ..hehe.. පස්සෙ දවසක මගේ යාළුවො කීප දෙනෙක්ට අපි lunch එකක් දුන්න.. එකටත් අක්කල දෙන්න ගොඩක් මහන්සි වුණා... කොහොම හරි 2012 මම වැඩිපුරම surprise වෙච්ච සිදුවීම් වලින් හොද ම එකක් තමයි මේක!

හ්ම්ම්ම්... ඉතිං ඕඕන්න ඔහොම තමයි කොහොමින් කොහොමින් හරි සිතූ විසි එක ලැබුවෙ! :D :D :D

ම්ම්..හරි මං කියල ඉවරයි...අත්පුඩියක් ගහාන්න!!!! Heheee… ^_^